مدیر اجرایی محل کار قبلیم،آدم حسابگری بود.خانمش (که از همکاران قدیمی ما بود) از اون هم حسابگرتر بود.معمولن همه سعی می کردند که چندان کاری به کارش نداشته باشند.آدم خوبی بود،اما بدجوری کینه ای بود.از موارد حسابگریش میشه به این اشاره کرد که خانمش تعریف می کرد که ما مثلن اگر هوس قورمه سبزی کنیم،زنگ میزنیم از رستوران برامون بیاورند.چون حساب کردیم که 2 پرس قورمه سبزی تقریبن میشه 5000 تومان.اما اگر خودمون بپزیم،خیلی بیشتر خرج داره.

ما اگر مجبور بودیم که روزهای جمعه بریم سر کار،نهار رو برامون سفارش می دادند،همیشه آقای مدیر در اینجور موارد خانمش رو هم میاورد و مراقب بود که اول از همه به اون غذا بدهند تا توی خانه نیاز نباشه غذا تهیه بشه.البته خانمش می گفت که زیاد از اجاق استفاده نمی کنه.

آدمهایی که حریص هستند تا غذای نذری بگیرند هم شبیه اون دو تا هستند.کاش یک روزی تمام ماجراهای پختن نذری در بین مردم ما تمام بشه و هزینه اش برای کسانی که احتیاج به کمک دارند(مخصوصا بچه ها)مصرف بشه.