یک سری از آدمها همیشه شاکی هستند.نه اینکه شاکی بودن کار بدی باشه،اما دسته ای از شاکیها دوست دارند به دیگران گیر بدهند.اعصاب طرف مقابل رو خرد کنند تا ته دلشون شاد باشه که کسی خوش نیست.انگار هرقدر آسته بری و بیای،باز هم دلیلی برای ناخوشی هست.نه از زندگی خودشون لذت می برند،نه میذارن اطرافیان و دوستان شاد باشند.بعد از مدتی حلقه ی دوستانشان خالی می شود و این بار به ترکهای دیوار گیر می دهند و دچار توهم توطئه می شوند.تحمل کردن این آدمها واقعن سخته.به نظرم توهم قدرت هم دارند.اینکه به همه زور بگند،همه چیزو خراب کنند تا مطمئن بشوند که شخص مهمی هستند،انحصارطلب باشند،اما از داراییشون استفاده نکنند،منزجر کننده هست.