حماقت یا رودرواسی

مثل ابر بهار گریه می کنه.مدتهاست که حالش خوب نیست.همیشه وقت صحبت با تلفن گریه می کنه و همه ی همکاران هم این صحنه رو دیدند.گاهی هم از خوشحالی و خنده ی زیاد اعصاب منو خرد می کنه.اما امروز فرق داشت.از صبح از پنجره می دیدمش که راه می ره و با گوشی موبایلش صحبت می کنه و گریه می کنه.بالاخره ساعت 11 آمد تو اتاقم با 1 سری کاغذ و خواهش کرد کارهایی که باید از شنبه انجام می داد و نکرده بود رو انجام بدم.وا رفتم.فقط سرمو تکان دادم.راستش ترسیدم بگم وقت ندارم.گریه کنان رفت.تا آخر وقت پیگیر کارهای اون بودم و خودمو لعنت می کردم.کی می خوای بفهمی که مشکلات شخصیتو نباید بیاری سر کار؟کی می خوای بفهمی که اون مناسب تو نیست؟می دونم فردا صبح خوشحال می آیی.