خنده داره.وقتی که نیاز دارم که کسی باشه بهم قوت قلب بده،بگه نترس،من هستم،نگاهت می کنم،اگر زمین خوردی دستتو میگیرم و هواتو دارم،کسی رو نمی بینم.وقتی که مشکلات کمرنگ میشن،از دور و نزدیک دیگران خودشون رو نشان میدن.شاید من زیاده خواه و پرتوقع هستم.واقعن نمی دونم.بعد از این همه وقت باید عادت کرده باشم.اما بازهم وقتی این چرخه تکرار میشه،دچار تعجب و ناراحتی میشم.اکثر این آدمها واسه بهتر کردن و قابل تحمل کردن شرایط زندگیشون گاهی وقتها مثل انگل به من چسبیدن اما هیچ کمکی به من نکردن.فقط شرایط منو به هم ریختن.