1.این اخلاق بدی هست که دائم از دیگران انتظار داشته باشیم.وقتی که ناراحتیم انتظار همراهی داشته باشیم اما وقت ناراحتی دیگران کناری بایستیم به این بهانه که طاقتشو نداریم و اگر مثل همین رفتار با ما بشه،آسمان رو به زمین بدوزیم.در این میان،داشتن دوستان بی ادعا ،نعمت بزرگی است که وقتی باهاش مواجه می شویم،باورش نمی کنیم.

2.دلم یک دسته گل بزرگ،پر از گلهای زیبا می خواد.

3.تصمیم گرفتم مثبت باشم،مثبت فکر کنم.اما واقعن خیلی سخته.

4.امروز به طور اتفاقی با یک همکار قدیمی مواجه شدم اما از دستش فرار کردم.نمی دونم اون هم منو دید یا نه.حوصله ی سؤالهاشو نداشتم،حوصله ی توضیح خواستنهاشو درباره ی خودم،زندگیم و...و اینکه دائم سؤال بپرسه تا ببینه من خوشم یا ناخوش و اگر ناخوشم،ته دلش خوشحال بشه و اگر خوش باشم یک گره ی بزرگ تو گلوش به وجود بیاد.

5.میگه تو آدم غیر طبیعی هستی.نه عصبانیتت نرمال هست و نه مهربونیت.شاید راست میگه.

6.از آدمهای قوی خوشم میاد.آدمهایی که آروم هستند و اهل شلوغ کردن نیستند.از آدمهای ضعیف خوشم نمیاد یعنی بیشتر دلم می سوزه براشون.