آدم بسیار موجهی به دوستم پیشنهاد کار داده بود.شرایط کاری خوبی بود،درآمد خوب،مسیر خوب و پیشرفت کاری...به دوستم گفته بود که در همه چیز آسیستان من میشی.فقط در انتها در لفافه بهش گفته بود که پارتنرش هم باید باشد.دوستم شوکه شده بود.باور نمی کرد که آدم به این محترمی که جای پدرش هست،هم ممکنه چنین چیزی مورد نظرش باشد.وقتی ماجرا رو تعریف می کرد،از عصبانیت می لرزید.آخرش گفت می دونستم شانس ندارم و این پیشنهاد یک جاش می لنگه.به من نیامده که کار درست داشته باشم،یا مجبورم اندازه ی چند نفر کار کنم،یا حقوق کافی نمی دهند یا شبیه این آخری...