دوستی داشتم که دانشجوی مهندسی بود.تعریف می کرد که 2 تا همکلاسی افریقایی داشتند و فارسی بلد نبودند و به جز زبان خودشون،زبان فرانسه بلد بودند.همه ی درسهای دانشگاهیشون به زبان فارسی بود.با هیچکس نمی تونستند رابطه بر قرار کنند.تنها کسی که زبان فرانسه بلد بود،پسری بود که اصلن اهل درس نبود و دائم دنبال مهمانی و خوشی و...بود.افریقایی ها تا اون و می دیدند،مثل بچه های کوچک بهش می چسبیدند و اون هم چیز زیادی بهشون یاد نمی داد به جز مقداری فحش که اونها اصلن متوجه زشت بودن معنیش نمی شدند.کلاس زبان فارسی هم می رفتند،ظاهرن براشون چندان مفید نبود.ماه اول بلد شدند که بگند: سلام.چطوری.

همینطور بگند:خداحافظ .چطوری. نمی دونم معلمشون کی بود که اینها حس می کردند کلمه ی چطوری رو باید بعد از خداحافظ به کار ببرند.ترم اول همه ی درسها رو با کمک استادها 10 شدند.اما بعد از چند ترم فهم زبان فارسی براشون راحت تر شد.فارسی خوب حرف می زدند.اما کلمه ای بود که همیشه به کار می بردند:چطوری.