بعضی خونه ها آرامش دارند.فرقی نداره خونه چه جوری باشه.خیلی مدرن باشه یا معمولی،کوچک باشه یا خیلی بزرگ.وقتی وارد میشی،پر از حسهای خوب میشی و دوست نداری اونجا رو ترک کنی.میشه مدتها روی یک مبل نشست و آروم شد.اما برای خارج شدن از بعضی خونه ها،آدم لحظه شماری می کنه.انگار دیوارها می فشارند آدم رو.بعضی آدمها راحت و ساده دوستت دارن،بعضی آدمها هم دوستت دارن اما بهتره اینه که از دستشون خلاص بشی.بعضی آدمها رو تلاش می کنی تا بهتر ببینی،اما چشمهاتو می بندی تا بعضی آدمها رو کمتر ببینی.بعضی حرفها رو میشه راحت و آسوده گفت.بعضی حرفها رو هم اینقدر تو دلت نگه می داری تا دلت بپوسه.