هفته ی پیش تونستم برم فیلم جدایی نادر از سیمین رو ببینم. 4 ساعت تو صف ایستادم تا بلیطشو گیر بیارم .وقتی وارد سالن سینما شدم،یخ زده بودم.فیلم،خوب بود ،بازی بازیگرهای فیلم رو دوست داشتم و با دیدن بازی سارینا فرهادی،به ترمه احساس نزدیکی کردم .برای من واضح هست که اون چه کسی رو انتخاب می کنه.من خیلی خوب حس می کردم که پدر،برای اون یک سمبل و شخصیت ایده ال هست ،اما این سمبل شکست،همونطور که سمبلهای من شکستند و ازشون فاصله گرفتم . وقتی عدم صداقت پدرش مشخص شد،عدم اعتماد هم اجتناب ناپذیر شد. رابطه ی قبلی پدر و دختری ،دیگر قابل دوام نبود و در آخر دلم به حال تنهایی پدرش می سوخت. دلم می خواهد،دوباره فیلم رو ببینم.